"Wszystko co widzimy, może być postrzegane w inny sposób. Dlatego pytam siebie; czy wszystko na co patrzymy nie jest iluzją?"
- Sandro del Prete
AT LAST! HIS ARM IS COMPLETE AGAIN!
Epiphany
I had him! / Miałem go !
His throat was there beneath my hand. /Jego szyja była w moich rekach
Now I had him!/ Już go miałem!
His throat was there and now he'll never come again. / Jego szyja była tam, a teraz on juz nigdy tu nie wroci
Easy now, hush love hush / spokojnie, cicho kochany cicho
I keep telling you...?/ Mówię do ciebie...
...when?/...kiedy?
What's your rush?/ Po co ten pośpiech?
Why did I wait? / Po co ja czekałem?
You told me to wait / Kazałaś mi czekać
Now he'll never come again. / A teraz on juz nigdy tu nie wróci
There's a hole in the Word like a great black pit / W świecie dziura jest, wotchłani mgła
And it's filled with people, who are filled with shit / A w niej wcielenie najgorszego zła
And the vermin of the world inhabit it. / I zapełniają go szkodniki tego świata
But not for long... / ale nie na dlugo już…
They all deserve to die. /Wszyscy zasługują na śmierć!
Tell you why, Mrs. Lovett, tell you why. / Niech Pani powie dlaczego Pani Lovett niech pani powie dlaczego
Because in all of the whole human race / Ponieważ w całej rasie ludzkiej
Mrs. Lovett, there are two kinds of men and only two / Pani Lovett, są dwa rodzaje ludzi I tylko dwa
There's the one staying put in his proper place / Jedni siedzi w odpowiednim dla niego miejscu
And the one with his foot in the other one's face / A drudzy depczą tym pierwszym po twarzy
Look at me, Mrs. Lovett, look at you. / Niech pani popatrzy na mnie pani Lovett, niech pani popatrzy na siebie
Now, we all deserve to die / teraz wszyscy zasługujemy na smierc
Even you Mrs. Lovett...even I / Nawet ty , pani Lovett... nawet ja
Because the lives of the wicked should be made brief / Ponieważ życie niegodziwców powinno być skracane
For the rest of us death will be a relief / Dla reszty z nas smierc bedzie ulgą
We all deserve to die. / Wszyscy zasługujemy na smierc
And I'll never see Johanna / I juz nigdy nie zobaczę Johanny
No I'll never hug my girl to me - finished! / Nie, juz nigdy nie przytulę mojej dziewczynki - skończone!
Alright! You sir, , how about a shave? / Dobra! Pan, może golenie?
Come and visit your good friend Sweeney. / Chodź I odwiedź swojego dobrego przyjaciela Sweeney’a
You sir, too sir? Welcome to the grave. / Pan, pan tez? Witam w grobie
I will have vengeance. / Będę sie mścił
I will have salvation. / Zbawienia dostąpię
Who sir, you sir? / Kto proszę pana? Pan?
No ones in the chair, Come on! Come on! / Fotelik pusty, chodźcie, chodźcie!
Sweeney's waiting. I want you bleeders. / Sweeney czeka, upuszcze wam krwi
You sir! Anybody! / Pan! Ktokolwiek!
Gentlemen now don't be shy! / No panowie… nie wstydźcie się
Not one man, no, nor ten men. / Nie jeden człowiek, nie 10 ludzi,
Nor a hundred can assuage me. / Nie stu może mnie uspokoić
I will have you! / I jego chwycę też
And I will get him back even as he gloats / I urządzę niezłą rzeź nawet, gdy bedzie triumfował
In the meantime I'll practice on less honorable throats / A tymczasem na szacownych gardłach się wyszkolę
And my Lucy lies in ashes / Moja Lucy leży w ziemi
And I'll never see my girl again. / I juz nigdy nie zobaczę mojej dziewczynki
But the work waits! /Ale praca czeka!
I'm alive At last! / W końcu jestem żywy
And I'm full of joy! / I jestem pełny radości!
Chociaż niektórzy badacze twierdzą, że Sweeney Todd jest postacią fikcyjną, inni wskazują na istnienie dokumentów potwierdzających, że w osiemnastowiecznym Londynie rzeczywiście działał na Fleet Street „zbrodniczy golibroda”. Todd stał się ważnym bohaterem pierwszych tabloidów, tanich powieści zeszytowych opowiadających przerażające historie o zbrodniarzach („penny dreadfuls”) oraz popularnych przedstawień teatralnych. Medialna kariera Sweeneya Todda staje się potwierdzeniem powiedzenia (pochodzącego z westernu Johna Forda Człowiek, który zastrzelił Liberty Valance’a) głoszącego :
"Kiedy legenda zostaje uznana za fakt, wydrukuj legendę"
Sweeney we wcześniejszych wersjach scenicznych, nie budził w zasadzie innych emocji niż tylko strach i ekscytacja.
Dopiero Sweeney wzbogacony o bolesną przeszłość, ochrzczony (przez dramatopisarza Christophera Bonda) Benjaminem Barkerem, uzyskał wymiar prawdziwie ludzki.
W napisanej w roku 1973 sztuce Todd powraca do Londynu po długoletnim pobycie w więzieniu, skazany (pod fałszywym pretekstem) przez zazdrosnego o jego żonę sędziego Turpina. Barker sam siebie nazwał Sweeneyem - i nagle to imię przestało być tylko hasłem wywołującym dreszcz emocji; stało się symbolem życia złamanego na pół. Sweeney szukał zemsty, i to zemsty uzasadnionej.
Podcinanie gardeł i perwersyjne karmienie miasta jego mieszkańcami było rewanżem - a publiczność, mimowolnie, stanęła po stronie Sweeneya.
"Przerażający, monstrualnie zabawny i melodyjnie emocjonujący.Urzekające, zapierające dech piękno."
-Peters Travers, Rolling Stone
Chcesz się ogolić?
Brzytwa jest ostra. Sweeney czeka.
